Τι είναι η γονόρροια;
Η γονόρροια είναι σεξουαλικώς μεταδιδόμενη λοίμωξη που προκαλείται από το βακτήριο Neisseria gonorrhoeae. Η συχνότητά της έχει αυξηθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια, και αν δεν αντιμετωπιστεί μπορεί να προκαλέσει φλεγμονώδη νόσο της πυέλου, εξωμήτρια κύηση, υπογονιμότητα και αυξημένο κίνδυνο μόλυνσης από τον HIV.
Συμπτώματα
- Ουρηθρίτιδα: δυσουρία, κνησμός ή καύσος στην ουρήθρα, ορατή έκκριση.
- Τραχηλίτιδα: συχνά ασυμπτωματική· μπορεί να υπάρχει κολπική έκκριση, ερυθρότητα ή ευθραυστότητα του τραχήλου.
- Λοίμωξη μπορεί επίσης να εντοπιστεί στον φάρυγγα ή το ορθό, συχνά χωρίς συμπτώματα.
- Σπάνια, η λοίμωξη διασπείρεται συστηματικά προκαλώντας αρθρίτιδα, δερματικές βλάβες, ή ακόμα και μηνιγγίτιδα ή ενδοκαρδίτιδα.
Διάγνωση
Η διάγνωση γίνεται με μοριακές εξετάσεις ενίσχυσης νουκλεϊκών οξέων (NAAT) από ούρα, κολπικό επίχρισμα ή επιχρίσματα από τα σημεία σεξουαλικής έκθεσης (φάρυγγας, ορθό). Σε συμπτωματικά άτομα μπορεί να χρησιμοποιηθεί και καλλιέργεια, ιδιαίτερα σημαντική για τον έλεγχο αντοχής στα αντιβιοτικά.
Θεραπεία
Η αντοχή της Neisseria gonorrhoeae στα αντιβιοτικά αποτελεί σημαντικό πρόβλημα δημόσιας υγείας, με ραγδαία αύξηση της αντοχής στην αζιθρομυκίνη τα τελευταία χρόνια.
- Η συνιστώμενη θεραπεία για απλή γονόρροια (ουρογεννητική, πρωκτική ή φαρυγγική) είναι μία ενδομυϊκή δόση κεφτριαξόνης 500 mg (1 g σε άτομα βάρους άνω των 150 kg).
- Αν δεν έχει αποκλειστεί συλλοίμωξη με χλαμύδια, προστίθεται δοξυκυκλίνη 100 mg από το στόμα δύο φορές ημερησίως για 7 ημέρες.
- Η αζιθρομυκίνη δεν συνιστάται πλέον ως θεραπεία πρώτης γραμμής λόγω αυξανόμενης αντοχής.
- Σε αλλεργία στις κεφαλοσπορίνες: γενταμικίνη 240 mg ενδομυϊκά εφάπαξ σε συνδυασμό με αζιθρομυκίνη 2 g από το στόμα εφάπαξ. Δεν υπάρχει εγκεκριμένη εναλλακτική θεραπεία για φαρυγγική λοίμωξη.
- Η φαρυγγική λοίμωξη απαιτεί επανέλεγχο θεραπευτικής επιτυχίας 1-2 εβδομάδες μετά τη θεραπεία.
- Συνιστάται επανέλεγχος όλων των ασθενών 3 μήνες μετά τη θεραπεία, καθώς ο κίνδυνος επαναμόλυνσης μέσα στον επόμενο χρόνο μπορεί να φτάσει το 12%.
Πρόληψη
- Χρήση προφυλακτικού σε κάθε σεξουαλική επαφή.
- Ενημέρωση και ταυτόχρονη θεραπεία των σεξουαλικών συντρόφων για αποφυγή επαναμόλυνσης.
- Τακτικός έλεγχος σε σεξουαλικά ενεργά άτομα υψηλού κινδύνου, συμπεριλαμβανομένου ελέγχου σε πολλαπλά ανατομικά σημεία όπου απαιτείται.
Η έγκαιρη διάγνωση και η σωστή θεραπεία είναι απαραίτητες για την αποφυγή επιπλοκών και τον περιορισμό της εξάπλωσης της αντοχής στα αντιβιοτικά.